Biały Europejczyk jest biały od jakichś 8 tysięcy lat, a nie od początku świata
Biały Europejczyk jest biały od jakichś 8 tysięcy lat, a nie od początku świata Biały Europejczyk jest biały od jakichś 8 tysięcy lat, a nie od początku świata

Tak to jest z antropologami, że kiedy człowiek już się przyzwyczai do bycia białą siłą dowolnego narodu, to okazuje się, że całkiem niedawno w skali ewolucji miał on kolor skóry odmienny od preferowanego.

Niezliczone odcienie skóry i kolory oczu ludzi na całym świecie są świadectwem wspaniałej różnorodności. Trwają badania nad tym, w jaki sposób i kiedy nabyliśmy cech, które mamy obecnie. Ta zagadka pomogłaby zakończyć badania nad starożytną historią ludzkości. Niedawna analiza przeprowadzona przez antropologów sugeruje, że jasny kolor skóry i wzrost związany z genetyką europejską to stosunkowo nowe cechy na kontynencie. Międzynarodowy zespół naukowców pod kierownictwem dr. Iaina Mathiesona z Uniwersytetu Harvarda przedstawił wyniki badań na dorocznym spotkaniu Amerykańskiego Stowarzyszenia Antropologów Fizycznych.

Na podstawie 83 próbek ludzkich z okresu holocenu, przeanalizowanych w ramach "Projektu 1000 Genomów" stwierdzono, że przez większość czasu ludzie żyjący w Europie mieli ciemną skórę, a geny oznaczające jasną skórę pojawiają się tylko w ostatnich 8 tysiącleciach. Ten niedawny i stosunkowo szybki proces doboru naturalnego uzmysłowił badaczom, że cechy, które się rozprzestrzeniły, musiały być korzystne w tym środowisku.

Jednocześnie te wnioski oznaczają, że my, współcześni Europejczycy nie wyglądamy tak, jak nasi starożytni przodkowie.

Genetyka, głupcze!

Próbki, które dostarczyły naukowcom pięciu specyficznych genów związanych z kolorem skóry i dietą, pochodzą od wielu starożytnych populacji, a nie od kilku osobników. Jak donosi Amerykańskie Towarzystwo Postępu Naukowego (AAAS):

„Ludzie, którzy przybyli z Afryki, aby zasiedlić Europę około 40 000 lat temu, prawdopodobnie mieli ciemną skórę, co jest korzystne w mocno nasłonecznionych szerokościach geograficznych. Nowe dane potwierdzają, że około 8500 lat temu pierwsze społeczeństwa zbieracko-łowieckie w Hiszpanii, Luksemburgu i na Węgrzech również miały ciemniejszą skórę. Brakowało im wersji dwóch genów - SLC24A5 i SLC45A2 - które prowadzą do depigmentacji, a tym samym bladej skóry u Europejczyków dzisiaj. […]

Wtedy też do Europy przybyli pierwsi rolnicy z Bliskiego Wschodu; posiadali oni oba geny jasnej skóry. Gdy krzyżowali się z miejscowymi łowcami-zbieraczami, jeden z ich "jasnych" genów przetoczył się przez Europę. Dzięki temu również mieszkańcy Europy Środkowej i Południowej odczuli na własnej skórze „jaśnienie”. Drugi wariant genu, SLC45A2, występował rzadziej, aż do około 5800 lat temu, kiedy to osiągnął wysoką częstotliwość.”

Sytuacja na północy wyglądała zgoła inaczej. Odkryto, że starożytne szczątki z południowej Szwecji, sprzed 7700 lat, mają warianty genów wskazujące na jasną skórę i blond włosy oraz inny gen, HERC2 / OCA2, który odpowiada za niebieskie oczy. Wykazało to, że ówcześni łowcy-zbieracze ze Skandynawii byli już bladzi i niebieskoocy – te cechy były korzystne w regionach o mniejszym nasłonecznieniu.

Selekcja naturalna

Mathieson z Uniwersytetu Harvarda wraz ze współpracownikami nie określają w badaniu, dlaczego poznane geny były faworyzowane i rozprzestrzeniały się tak szybko. Naukowiec sugeruje, że prawdopodobnie odgrywało tu ważną rolę wchłanianie witaminy D. Dawni myśliwi-zbieracze w Europie nie mogli na przykład trawić mleka 8 000 lat temu, a zdolność ta pojawiła się dopiero około 4300 lat temu.

Paleoantropolog Nina Jablonski z Uniwersytetu Stanowego Pensylwania zauważa, że ​​ludzie w mniej słonecznym klimacie potrzebowali różnych pigmentacji skóry, aby wchłonąć i zsyntetyzować witaminę D. Bladość skóry była dobra w tym regionie, podobnie jak zdolność trawienia mleka.

„Dobór naturalny sprzyjał ewolucji jasnej karnacji, która bardziej efektywnie absorbuje promieniowanie UV lub sprzyja tolerancji laktozy, aby móc trawić cukry i witaminę D, naturalnie występujące w mleku” - pisze AAAS.

Takie podsumowania są kontynuacją powiązanych badań nad europejskimi genomami przedrolniczymi i współczesnymi ludźmi na starym kontynencie.

DNA pobrane z zęba mądrości 7000-letniego człowieka odkopanego w Hiszpanii w 2006 roku obaliło popularny obraz jasnoskórych, europejskich łowców-zbieraczy. Badanie ujawniło, że osobnik ten miał ciemne włosy i geny ciemnoskórego Afrykanina. Jednak mężczyzna miał także niebieskie oczy, co okazało się nieoczekiwanym odkryciem.

Nie jest jasne, dlaczego niebieskie oczy rozprzestrzeniły się wśród Europejczyków. Jedna z teorii głosi, że gen mógł zapobiegać chorobom oczu z powodu niskiego poziomu światła występującego podczas europejskich zim. Inna teoria, która wydaje się być całkiem prawdopodobna i współcześnie sprawdzona, sugeruje, że cecha ta rozprzestrzeniła się, ponieważ uznano ją za atrakcyjną seksualnie. Jakby nie było, ten łowca-zbieracz jest najstarszym znanym osobnikiem w Europie, który miał niebieskie oczy.

Poprzednie badania opublikowane w 2008 roku wykazały, że najwcześniejsze mutacje w genach, które doprowadziły do niebieskich oczu, wystąpiły prawdopodobnie około 10 000 lat temu u osobników zamieszkujących okolice Morza Czarnego.

Zaskakującym aspektem odkryć jest to, że chociaż rozprzestrzenianie się korzystnych atrybutów genetycznych ma fundamentalne znaczenie dla doboru naturalnego, nie jest to zazwyczaj szybki proces. Badanie jednak pokazuje, że bladoskórzy dość szybko zalali Europę i to zjawisko jest szczególnie interesujące dla naukowców.

Te nowe odkrycia rzucają światło na genetyczną przeszłość ludzkości. Dają nam intrygującą wizję naszych przodków, którzy nie byli aż tak jaśniepańskoskórni jak to niektórzy podejrzewali.

źródło: [1][2]

0.15218114852905