Odkryto szkielety 35 perwersyjnych zakonnic z Oxfordu
Odkryto szkielety 35 perwersyjnych zakonnic z Oxfordu Odkryto szkielety 35 perwersyjnych zakonnic z Oxfordu

Połączenie słowa „zakonnica” oraz „perwersja” brzmi jak tani, antykościelny chwyt reklamowy, ale w tym przypadku mamy do czynienia z pewnym historycznym wydarzeniem, które nie sposób inaczej zdefiniować.

Niedawno archeolodzy odkryli szkielety wielu zakonnic, które wykazywały obsesję na punkcie seksu. Ostatecznie ich klasztor (podobnie jak 28 innych w tym okresie) został rozwiązany, a tym samym grzesznice przykładnie ukarano. Zespół badaczy z John Moore Heritage Services odkrył szkielety w sumie 92 osób w Littlemore Priory w Oxfordshire, w zgromadzeniu założonym w 1110 roku, a zamkniętym przez kardynała Wolseya w 1525 r.

Szkielety odkryto na przykościelnym terenie, który jest obecnie wykupiony pod budowę nowego hotelu. „Pochówki w samym zakonie prawdopodobnie były przeznaczone dla zamożnych lub szanowanych osób, zakonnic i przeorysz” - powiedział Paul Murray, kierujący pracami. „Osoby pochowane na zewnątrz reprezentują świeckich, którzy pragnęli być pochowani jak najbliżej religijnego serca kościoła”.

35 odkopanych szkieletów należało do kobiet. Kolejne 28 do mężczyzn, a pozostałych 29 nie udało się zidentyfikować. Przełożoną zgromadzenia była prawdopodobnie 45-letnia kobieta, która została pochowana w kamiennej trumnie pośrodku krzyża w transepcie starego klasztoru. 

Niektóre kośćce wykazywały oznaki choroby, w tym trądu, a dwa dziecięce nosiły znamiona wskazujące na dysplazję stawu biodrowego. Archeolodzy znaleźli również trumnę z dzieckiem, które urodziło się martwe oraz kobietę zakopaną twarzą do ziemi. Murray uważa, że taka pozycja ciała była prawdopodobnie aktem pokuty. Ta niewiasta mogła być jedną z grzesznych zakonnic, które według zachowanych zapisów sprowokowały kardynała Wolseya do rozwiązania klasztoru i wysłania na emeryturę przeoryszy. Autorka Eileen Power wspomina o tym klasztorze w swojej książce pt. „Zakonnice angielskiego średniowiecza” jako jednym z najbardziej bezecnych miejsc w tamtych czasach.

Benedyktyńskie Littlemore Priory założył Robert de Sandford, rycerz na służbie opata Abingdon. Klasztor został zbudowany na pastwisku w wiosce Sandford za panowania króla Stefana z Blois. Początkowo nosił nazwę Sandford Priory, ale w połowie XIII wieku zamieniono ją na Littlemore. Rozwiązano go z decyzji Henryka VIII.

Portret króla Anglii Henryka VIII namalowany przez Hansa Holbeina Młodszego około 1537 roku

Sandford Priory, Littlemore, Oxford, dziś znany pod nazwą Minchery farmhouse (wcześniej pub Piory).

Wydaje się, że już do 1245 roku klasztor popadł w ruinę, co wiemy dzięki bulli papieża Innocentego, który przyznał na okres trzech lat 10-dniowy odpust każdemu, kto pomoże siostrom dokończyć odbudowę budynków.

Złe rzeczy działy się też znacznie później. W czasie wizyty w 1445 roku Dr. Johna Derby'ego, komisarza Biskupstwa Lincoln, w Littlemore przebywało siedem zakonnic, z których wszystkie odmówiły spania w klasztorze z obawy, że dach może nocą się na nie zawalić. Siostry złamały też zasady kongregacji jedząc codziennie mięso w refektarzu. Dodatkowo były tam zakwaterowane trzy kobiety świeckie, które spały w zgromadzeniu. Jedna z nich płaciła 8 pensów tygodniowo, a dwie pozostałe po 4 pensy tygodniowo.

W 1517 r. reputacja zakonnic spowodowała, że ​​Edmund Horde odwiedził klasztor w imieniu biskupa Lincoln, a stanowisko to zajmował wówczas William Atwater. Horde odkrył, że ​​przeorysza Wells miała nieślubną córkę z księdzem z Kentu Richardem Hewesem. Po narodzinach dziecka kapłan nadal ją odwiedzał. Katherine Wells została pozbawiona stanowiska, co było karą za popełnienie szeregu występków.

Despotyczna kobieta przez lata kradła kosztowności klasztorne, w tym większość klejnotów, które zastawiła w celu zebrania pieniędzy na wychowanie dziecka. Reszta zakonnic była bez pieniędzy, co spowodowało, że 7 z nich zaczęło się prostytuować w klasztorze. Miejsc do spania było tak mało, że zakonnice dzieliły ze sobą łóżka. Znane były nocne libacje, które przyciągały zarówno mnichów, jak i okolicznych urzędników, a także studentów. Prawe siostry, które były oburzone tym postępkiem, zakuwano w dyby, bito i torturowano. Horde odkrył również, że inna zakonnica w ubiegłym roku też miała nieślubne dziecko, choć tym razem ojcem okazał się żonaty, zamożny mężczyzna z Oksfordu.

Średniowieczny mnich uwodzi zakonnicę, która zachodzi w ciążę i rodzi nieślubne dziecko. Grzesznica pozbywa się dziecka w wygódce, ok. 1327 r.

Wells, opisywana jako notoryczna kusicielka, starała się ukryć swoje czyny, szantażując podwładne, ale kiedy została wezwana do stawienia się przed biskupem Atwaterem, skłoniono ją do powiedzenia prawdy. Wyznała, że ​​jej złe zachowanie i rozpusta trwały przez ostatnie osiem lat. Jej córka już umarła, a część skradzionych dóbr oddała księdzu z Kentu. W zamian za wyznanie win Atwater pozwolił jej pozostać przeoryszą pod warunkiem, że zaprzestanie karać zakonnice i nie będzie podejmować żadnych istotnych decyzji w imieniu klasztoru.

Biskup później sam odwiedził klasztor i odkrył, że Wells nie tylko nie zaprzestała tortur, ale nawet je wzmogła. Nie tylko zakuła jedną z zakonnic w dyby na wiele tygodni, to także zaatakowała inną, kopiąc ją i uderzając w głowę. Przeorysza próbowała się bronić twierdząc, że rozwiązłe zakonnice zabawiały się z chłopcami w klasztorze. Wkrótce wyszły na jaw inne fakty, jak ten, że kilka innych sióstr uwolniło z dybów zakonnicę i zabarykadowało się w spiżarni. Zbuntowane kobiety podpaliły dyby i zapasy, po czym wszystkie czmychnęły przez okno do pobliskiej wsi. Ukrywały się kilka tygodni u jednego z mieszkańców, który w wyniku ofiarowania im schronienia został ekskomunikowany.

Przedstawienie św. Anny z dzieckiem i położną, Ranworth Antiphoner, XV w.

Zapisy o klasztorze wygasają po 1518 roku. Po rozwiązaniu zgromadzenia przeorysza Wells otrzymała emeryturę w wysokości 6 funtów 13 szylingów i 4 pensów. Jedyną obecnie zachowaną częścią klasztornego zgromadzenia jest opustoszały pub Priory, który został zdewastowany przez kibiców w 2013 roku.

Naukowcy z Reading University analizują szczątki kości, aby dowiedzieć się czegoś więcej o pochówkach i przyczynach śmierci mieszkających w Littlemore osób. Po skończonych pracach rozwiązłe szkielety mają być ponownie pochowane na poświęconej ziemi. 

źródło: [1]

0.14879512786865